"Anglików jego i jego dziedzicznych następców za prawowitych władców w Afganistanie. Dziedzicem swym wyznaczył młodszego syna, emira Abdulla-chana. Lord Mayo odrzucił te żądania: rząd angielski nie chciał się pozbawiać szans kontynuowania tradycyjnej gry, jaką prowadził we wszystkich feudalnych monarchiach wschodnich. Jeżeli władca nie wykazywał wymaganej pokory, Anglicy wysuwali przeciw niemu rywalizującego pretendenta do władzy. Wicekról zobowiązał się jednak nie mieszać w wewnętrzne sprawy Afganistanu i zrezygnował z wysłania tam rezydentów Anglików, których obecności emir obawiał się najbardziej uważając, że rezydenci angielscy staną się ośrodkiem skierowanych przeciw niemu intryg. W zamian Szer Ali przyrzekł wicekrólowi, że będzie uzgadniał swoją politykę zagraniczną z rządem Indii Brytyjskich. Szer Ali nie wyrzekł się angielskich pieniędzy i broni, lecz zachował podejrzliwość w stosunku do Anglików. Naród afganistański uwa-żći r, że zaprzedał się Anglikom . Na początku 1869 r. rząd angielski, na którego czele stał wówczas przywódca liberałów Gladstone, zaproponował rządowi carskiemu utworzenie między posiadłościami Rosji i Anglii w Azji Środkowej strefy neutralnej, która zapobiegłaby bezpośredniemu ich zetknięciu. Rząd rosyjski zgodził się na utworzenie takiego pasa i zaproponował włączenie do niego Afganistanu, aby zabezpieczyć ten kraj przed agresją angielską. Londyn wysunął kontrpropozycję, zażądał znacznego rozszerzenia terytorium neutralnego w kierunku północnym, tzn. na okręgi stanowiące obiekt pożądań rosyjskich. Do porozumienia nie doszło. Jesienią tegoż 1869 r. wznowione zostały pertraktacje między Rosją i Anglią. Dla ich prowadzenia przybył do Petersburga przedstawiciel wicekróla Indii. Osiągnięto porozumienie, zatwierdzone następnie przez cara i rząd angielski. Postanowiono, że terytorium Afganistanu stanowią tereny znajdujące się w ,,rzeczywistym" władaniu Szer Alego. Anglia zobowiązała się podjąć wszelkie kroki, aby „odwieść" emira od prób rozszerzania posiadłości, Rosja zaś przyrzekła przeszkodzić emirowi bucharskiemu w napadaniu na terytorium afgańskie . "
Tekst zaczerpnięty z "Historia dyplomacji 1871-1914" wyd. Książka i Wiedza; rok 1972