"Lecz gdzie przebiegały granice posiadłości Szer Alego? Nie wiedział lego dokładnie nikt, nie wyłączając prawdopodobnie samego władcy af gańskiego. Umówiono się, że obie strony — Rosja i Anglia — zbiorą wiadomości w tej sprawie. Tego rodzaju postanowienie umożliwiało zwłokę i otwierało szerokie pole zarówno dla konfliktów, jak i kompromisów — w zależności od zamiarów układających się stron. Zwłoka w czasie była korzystna dla obu partnerów w tym sensie, że pozwalała zagarnąć jakieś ziemie dodatkowo, zanim dojdzie do ostatecznego rozgraniczenia. Wkrótce między rządami rosyjskim i angielskim ujawniły się różnice zdań w interpretacji osiągniętego w 1869 r. porozumienia. Rząd angielski twierdził, że do Szer Alego należy wszystko, czym władał jego poprzednik i ojciec, emir Dost Mohammed. W taki sposób interpretował to zagadnienie wicekról Indii Mayo w depeszy do sekretarza stanu do spraw Indii George'a Johna Douglasa Cambella księcia Argyll. 20 maja 1870 r. ambasador angielski doręczył ów dokument rządowi rosyjskiemu, zaznaczając, że wyraża on stanowisko gabinetu angielskiego. W rzeczywistości zaś całym szeregiem chanatów, nad którymi rozciągała się władza Mohammeda, Szer Ali nie władał. Rząd rosyjski nie chciał uznać, że chanaty te podlegają agentowi angielskiemu, za jakie-go podówczas uważał Szer Alego. 1 listopada 1871 r. polecił on swemu ambasadorowi w Londynie zaproponować rządowi angielskiemu wspólną politykę w celu utrzymania „terytorialnego status guo" w Azji Środkowej. W myśl tych propozycji oba rządy miały ignorować „historyczne pretensje do tych czy innych terenów, tzn. pretensje Szer Alego do byłych posiadłości ojca, a także, w duchu porozumienia z 1869 r., powstrzymywać, każdy w swojej sferze wpływów, emirów afgańskiego, bucharskiego i kokandzkiego od zagarniania cudzych ziem, nie wyłączając posiadłości drobnych chanatów 8. "
Tekst zaczerpnięty z "Historia dyplomacji 1871-1914" wyd. Książka i Wiedza; rok 1972